کوهپیمایی در شب

کوهپیمایی در شب

در کوهنوردی بعضی مواقع شرایطی پیش می آید که ممکن است ناگزیر باشید مدت زمانی کوهپیمایی در شب داشته باشید ولی همیشه سعی کنید طوری برنامه ریزی نمائید که صعود و اجرای برنامه شما در طول روز به پایان برسد و قبل از تاریکی هوا به نقطه استقرار کمپ یا انتهای برنامه رسیده باشید، چرا که کوهپیمایی در شب می تواند خطرات بسیاری را برای شما و گروه همراهتان به وجود آورد.

ولی اگر در شرایطی قرار گرفتید که تصمیم پیمایش مسیری در شب داشتید موارد زیر را اجرا کنید تا از ایمنی بیشتری برخوردار باشید.

کوهپیمایی در شب

  • کوهپیمایی در شب تجربه و توان خاصی را می طلبد که باید از آن برخوردار باشید. تجربه و توانایی های گروهتان را بسنجید آیا توان پیمایش و تجربه کافی برای این کار را دارند یا خیر. اگر کوچکترین شکی در این کار دارید از انجام آن خودداری نمایید.
  • بررسی امکانات گروه برای کوهپیمایی در شب (پوشاک مناسب، آب، غذا، امکانات کمپ اضطراری، چراغ قوه و باطری اضافه، نقشه، قطب نما و …)
  • سازماندهی کردن گروه. هر شخصی باید در گروه مسئولیتی داشته باشد و نسبت به آن توجیح باشد. برای هر چهار نفر یک سرپرست انتخاب کنید (این به این معنی نیست که از گروه جدا شوند). در نهایت تمامی اعضای گروه باید در یک ستون منظم حرکت کنند.
  • فاصله افراد از یکدیگر یک و نیم تا دو متر باشد و سعی شود در هیچ شرایطی اعضا از گروه جدا نشوند.
  • عدم استفاده از لباسهای تیره رنگ در شب
  • مراقب تغییرات وضع هوا باشید
  • مراقب وضعیت روحی و فیزیکی افراد و وزن کوله های آنها باشید.
  • مراقب صحیح بودن جهت پیمایش باشید.
  • نفر اول گروه با نفر آخر گروه با علائم قراردادی با همدیگر در ارتباط باشند، این کار را با سوت می توان انجام داد. به عنوان مثال: نفر اول یک سوت می زند و نفر آخر با یک سوت جواب او را می دهد و می تواند معنایش این باشد: “به صعود ادامه دهید وضعیت عادی است”.نفر آخر دو سوت می زند معنایش این است: “کمی آهسته تر حرکت کنید، سرعت حرکت زیاد است”.

    و سه سوت توسط نفر آخر بدین معناست که: “در گروه مشکلی وجود دارد، در اولین جای مناسب توقف کنید”.

    بدین ترتیب نفر اول و نفر آخر با هم ارتباط دارند (این یک روش پیشنهادی است، می توانید از روشهای دیگر مثل نور دادن با چراغ قوه استفاده کنید). هدف این است که ارتباط بین نفر اول و آخر وجود داشته باشد.

  • بررسی چراغ قوه های خود و تعویض باطری های کهنه و نصب آن بر روی پیشانی. سعی کنید در زمان نیاز از آن استفاده کنید.
  • اگر چراغ قوه شما روشن است سعی کنید نور آن را در چشم دیگران قرار ندهید زیرا دید آنها را کم می کند و مدت زیادی طول می کشد تا چشم آنها به محیط کم نور عادت کند.
  • عدم استفاده از تمامی چراغ قوه های گروه در یک زمان زیرا ممکن است به نور احتیاج پیدا کنید و دیگر باطری ها انرژی کافی نداشته باشند. (در صورت مهتابی بودن هوا می توان از نور ماه استفاده بیشتری نمود.)
  • در شب دید کم است و راه کوهستان همیشه ناهموار، کاملا مراقب جلوی پای خود، شاخه درختان و شیب منطقه باشید. کوچکترین غفلتی در این کار ایمنی شما را به خطر می اندازد.
  • شب هنگام هوای کوهستان بسیار سردتر از روز است و باد در شب با سرعت بیشتری می وزد، در زمان استراحت کاملا خود را بپوشانید.
  • در دسترس قرار دادن طناب های انفرادی خود
  • خودداری از صعود و فرود سنگ ها و عبور از مسیرهای صخره ای
  • از باتون استفاده کنید زیرا با این وسیله ضمن ایجاد تعادل در حرکت می توانید تا حدی پستی و بلندیهای جلوی مسیر را شناسایی کنید.
  • در پوشش مخصوص قرار دادن هرگونه وسیله ای که در بیرون کوله قرار دارد، مخصوصا کلنگ و و ابزارهای دیگر که دارای لبه های تیز هستند زیرا ممکن است به نفرات پشت سر آسیب برساند.
  • در شب احتمال حمله حیوانات وجود دارد، از همدیگر جدا نشوید.
  • پرهیز از کوهپیمایی در شب در دهلیزها، شکاف ها، دره ها و پرتگاه ها و معابر صخره ای و سنگی و حاشیه رودخانه ها. حرکت از روی یالها کمی پایین تر به جهت در امان ماندن از باد صورت گیرد و در فصل زمستان باید از کوهپیمایی در شب جدا بپرهیزید.
  • در هر ۳۰ دقیقه به گروه شمارش دهید.

کوهپیمایی در شب

طریقه شمارش به شرح زیر است:

سرپرست به نفر اول اعلام می کند شمارش دهید، نفر اول به طوریکه فقط نفر دوم صدای او را بشنود، اعلام می کند “یک”، نفر دوم به طوریکه فقط نفر پشت سر او صدای او را بشنود اعلام می کند “دو” و الی آخر تا شمارش به نفر آخر برسد و نفر آخر اعلام می کند به عنوان مثال “۱۲ تمام”. اکنون باید شمارش به کلیه افراد گروه و نفر جلودار اعلام شود که بدین ترتیب است:

نفر آخر دست روی شانه نفر جلوتر خود قرار داده اعلام می کند “۱۲” ، نفر جلو به نفر جلوتر خود اعلام می کند “۱۲” ، تا این شمارش به نفر اول برسد. به این گونه کلیه افراد گروه و نفر اول متوجه می شوند که گروه ۱۲ نفر می باشد.

کوهپیمایی در شب

  • نشانه گذاری:

در پیمایش ها بهتر است مسیر را نشانه گذاری نمایید. این حرکت جهت حرکت گروه را برای دیگران مشخص و می تواند در برگشت مسیر کمک فراوانی به گروه نماید.

از نشانه گذاری در معابر کوهستانی در برف ،جنگل ،کویر و …می توان استفاده کرد.

برای نشانه گذاری از سنگ چین کردن، ایجاد فلش با قطعات سنگ به طوریکه نوک فلش جهت حرکت را نشان دهد، پرچم گذاری، نصب قطعات پارچه ای رنگی (نارنجی فسفری، قرمز فسفری، زرد فسفری) و دیگر امکانات استفاده شود.

در زمان پرچم گذاری و نصب قطعات پارچه ای بهتر است روی آن را شماره گذاری نمایید و به ترتیب شماره از آنها استفاده کنید  و آنها را در جای خود محکم کنید.

جهت ایجاد نشانه ها از بلندیها و نقاط تیز استفاده کنید تا از زوایای مختلف قابل دید باشد. برای نشانه گذاری در شب از وسایل و پارچه های شب رنگ که با نور چراغ قوه به خوبی دیده می شوند استفاده کنید.

در نشانه گذاری ها سعی کنیم به محیط طبیعی منطقه صدمه وارد نشود و در برگشت آنها را جمع آوری کنید.

کوهپیمایی در شب

  • چنانچه در زمان پیمایش به جاده ای رسیدیم و قصد پیمایش در کنار جاده و یا عبور از عرض جاده را داشته باشیم به شکل زیر عمل می کنیم:

سعی می کنیم از سمتی از جاده حرکت کنیم که عبور وسایل نقلیه را از روبرو ببینیم، بدین ترتیب بهتر است از سمت چپ جاده حرکت کنیم. در زمان پیمایش در جاده بهتر است نفر آخر و نفر جلو گروه از چراغ های پیشانی که دارای سیگنا ل های اعلام خبر است استفاده کنند (هدلامپ های چشمک زن).

در زمان عبور از عرض جاده ابتدا گروه در کنار همدیگر قرار بگیرند، نفر اول و نفر آخر بعد از اینکه مطمئن شدند وسیله نقلیه ای در جاده رفت و آمد نمی کند با دادن علامت یا سوت اعلام کنند تا کل اعضا در یک زمان سریع از عرض جاده عبور کنند.

  • تا آنجا که امکان دارد از پیمایش در شب خودداری کنید مگر اینکه واقعا ناگزیر به این کار باشید، در این صورت ایمنی را به طور کامل رعایت کنید.

  • عدم استفاده از کلاه لبه دار در شب

منبع : ویکی کوه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *