آسیب های سنگ نوردی

آسیب های سنگ نوردی

در حالیکه آسیب های سنگ نوردی بیشتر در بخش های فوقانی بدن سنگ نوردان بسیار مورد بحث قرار می گیرد، به ندرت آسیب دیدگی قسمت های پائینی مورد توجه بوده است. 50 درصد آسیب دیدگی ها مربوط به قسمت پا و ران می باشد که در اثر سقوط به زمین و یا در طی فرود پیش می آید.

اکثر این آسیب ها شامل کشیده شدن، کوفتگی، شکستگی های اندام تحتانی مثل شکستگی استخوان درشت نی و نازک نی می باشد. همچنین استفاده زیاد از کفش های تنگ سنگ نوردی نیز منجر به تغییرات بیو مکانیکی و وارد آمدن فشار زیاد به قسمت جلوی پا می شود.

آسیب های سنگ نوردی

مقدمه

صخره نوردی ورزشی رو به رشد می باشد که در سراسر جهان علاقه مندان زیادی دارد. ذاتا صخره نوردی یک ورزش خطر ناک و با ریسک بالا محسوب می گردد و گزارشات آسیب دیدگی های ورزشکاران این رشته نیز  متناقض می باشد.

اغلب در مقالات علمی، به آسیب دیدگی های موردی و  صدمات مربوط به سر و دست و قسمت های فوقانی بدن ورزشکار اشاره شده است که برای تجزیه و تحلیل علمی قابل استناد نمی باشند. اما اخیرا در یک تحقیق مستند علمی، دکتر شافل از کشور آلمان؛ 604 ورزشکار صخره نورد آسیب دیده را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد که فراوانی و میزان شیوع صدمات را در ده قسمت از بدن در جدول زیر مشاهده می فرمائید.

آسیب های سنگ نوردی

به طور خلاصه اکثر مطالعات نشانگر این حقیقت است که اکثرا قسمت های فوقانی بدن صخره نوردان مورد صدمه قرار می گیرد و در حالیکه جراحات و زخم های شدید بیشتر در قسمت های پائینی بدن رخ می دهد.

از سویی دیگر کفش های صخره نوردی مدرن؛ به گونه ای طراحی شده اند که بر انگشتان پا، به خصوص انگشت بزرگ پا فشار زیادی وارد می کنند. همچنین صخره نوردان برای انکه بر روی لبه ها بهتر بایستند و تعادل و سایش بهتری بر روی برجستگی های دیواره داشته باشند سایز های کوچکتر را انتخاب می کنند که در نتیجه این وضعیت در دراز مدت به تغییر بیو مکانیکی شکل پا منجر می شود.

آسیب های سنگ نوردی آسیب های سنگ نوردیآسیب های سنگ نوردی

شکل پا قبل و بعد از پوشیدن کفش سنگ نوردی

 

جراحت پا

اکثر جراحت هایی که در سنگ نوردان رخ می دهد در اثر سقوط کردن می باشد که به دو صورت می باشد:

  1. سقوط و سپس برخورد با سطح عمودی دیواره و …
  2. سقوط و سپس برخورد شدید با سطح افقی زمین

در حالت اول؛ صخره نورد در حین بالا رفتن؛ منحرف شده و سقوط نموده و به دیواره برخورد می کند که با توجه به ارتفاع سقوط، نحوه پیچش و کشش طناب و فاکتور سقوط، می تواند طیفی از آسیب و شکستگی و جراحت را متوجه سنگ نورد نماید. در حالت دوم و در  اثر سقوط جراحاتی مثل شکستگی مچ پا و مفصل آرنج متوجه ورزشکار است.

به طور کلی یک سقوط از ارتفاع  کوتاه با فاکتور سقوط بالا می تواند بسیار خطرناک باشد. همچنین ابزاری مثل گری گری می تواند فاکتور سقوط را افزایش دهد. خاطرنشان می سازد که سقوط از یک ارتفاع 8 پایی می تواند بسیار خطرناک باشد و  دامنه ای از جراحات را در مچ پا، مفصل ها، رباط ها و آرنج ایجاد نماید.

آسیب های سنگ نوردی

پاشنه پای یک سنگ نورد بعد از عمل جراحی

البته این جراحات (کوفتگی، شکستگی آرنج و مچ پا، پیچیدگی آرنج با صدمه ی رباط جانبی)؛ با افزایش علاقه مندان به سنگ نوردی داخل سالن و بولدرینگ در حال رشد است. درصعود بولدرینگ مسیـر طی شده توسط سنگ نـورد کوتاه و تعداد گیره های مسیـر بسیار کم می باشد، ولی مسیر آن فوق العاده مشکل و سخت است. معمولا” دیواره های مورد استفاده در این روش ارتفاع کمی دارد، عبور از مسیر بولدرینگ قدرت بدنی، تکنیک و تمرکز بالایی می خواهد.

در این روش معمولا” سنگ نوردان به خاطر ارتفاع کمی که با سطح زمین دارند (بین 1 الی 6 متر) بدون وسایل و ابزار های حمایتی صعود می کنند، این روش معمولا”بین سنگ نوردان به نام بولدر معروف است. البته از 10 سال پیش کمیسیون پزشکی در (UIAA) “انجمن بین المللی کوهنوردان” خطرات این ورزش را بیشتر مورد توجه قرار داده است و در اثر این بررسی ها  فدراسیون بین المللی کوهنوردی (IFSC) در صدد است تا رقابت های بولدرینگ داخل سالن را محدود نماید.

دکتر ناوف و همکارانش در سال 1962 در طی یک دوره 5 ساله ورزشکاران سنگ نورد آلمان و جراحت هایشان را مورد مطالعه قرار دادند و به 699 جراحت پی بردند که 345 مورد آن مربوط به جراحت های شدید پا ئین تنه می شد.

همچنین اکثر شکستگی ها و کوفتگی ها مربوط به روی پا بودند؛ در حالیکه اکثر صدمات تاندونی مربوط به انگشتان دست می شد و نیز دریافتند که پیچیدگی آرنج؛ یک شکستگی رایج در بین صخره نوردان می باشد. مطالعات سالیان بعد خطوط راهنما و استاندارد هایی را نشان داد که باید در درمان؛ جراحی و مدیریت صدمات ورزش سنگنوردی مورد توجه قرار داد.

آسیب های سنگ نوردی

شکل های بالا حالت پا قبل و بعد از پوشیدن کفش های سنگ نوردی و قسمت های تحت فشار را در عکس های رادیولوژی نشان می دهد.

مدیریت صدمات وسیع مچ پا

بعضی از صدمات مچ پا موسوم به (po) در سنگ نوردان حتی با عکسبرداری توسط اشعه یکس نیز قابل تشخیص نمی باشند و تنها توسط MRI قابل تشخیص هستند . برای نمونه می توان به یک زن کوهنورد 20 ساله اشاره نمود که در اثر زمین خوردن در حین بولدرینگ مچ پای او پیچ خورد و یک سال و نیم بعد از آسیب، در بیمارستان دیگری، نوع آسیب را تشخیص دادند و بعد از عمل جراحی و طی یک مدت طولانی که از درد شکایت داشت، بهبود یافت.

همچنین مدیریت صدمات شانه نیز به تخصص بالایی نیاز دارد. روند بعد از عمل شامل 6 هفته عدم تحرک است و بعد از 3 ماه بیمار اجازه دارد تا کار های روزانه سنگین را انجام دهد که بردباری آگاهانه بیمار را می طلبد.

آسیب های سنگ نوردی آسیب های سنگ نوردی

در رفتگی تاندون قسمت خارجی ساق پا در کوهنوردان

در رفتگی شدید قسمت خارجی ساق پا نادر است و عموما در اسکی باز ها دیده می شود. با این وجود تعداد 911 آسیب کوهنوردی در طول 4 سال تحقیق (از سال 2009 تا 2012) را دکتر شافل و دکتر کوپر آلمانی مورد ارزیابی قرار دادند و سه کوهنورد را با این آسیب شناسایی کردند.

در این نوع صدمه انگشت بزرگ پا و تاندون مربوطه برگشته و با کشش زیاد بند بالایی ساق پا همراه است. در این حالت بیمار درد زیادی داشته و به مراقبت های ویژه ارتوپدیک و جراحی نیاز دارد. پس از جراحی بیمار اجازه دارد تا بعد از 8 هفته؛ کوهنوردی سبک داشته باشد.

همانطور که توضیح دادیم اکثر سنگ نوردان تمایل دارند تا کفش دو سایز کوچکتر بپوشند که این وضعیت فشار بیومکانیکی زیادی به پا وارد می کند و در موقع زمین خوردن ، انتشار و ریسک صدمات شدید را افزایش می دهد. دکتر شافل و همکارانش 30 سنگ نورد حرفه ای مرد را مورد ارزیابی قرار دادند که حداقل هفته ای 10 ساعت تمرین سخت سنگنوردی داشتند. 87 درصد این افراد پذیرفته بودند که با میل و رغبت کفش تنگ و درد را تحمل می کنند تا به عملکرد بهتری بر روی سنگ برسند.

آسیب های سنگ نوردی

با بررسی های بیشتر بر روی پاهای این افراد مشکلاتی مثل شست پای کمانی، تومور ناخنی، کیست استخوانی، انگشتان مرده و سیاه، عفونت و پوست پوست شدن و شکستگی ناخن ها، پینه پا، بیماری قارچی و تاول زدگی تشخیص داده شد. دکتر کلاین نیز شرایط پای 100 سنگ نورد (شامل 73 مرد و 27 زن) را مورد بررسی قرار داد که 81 درصد از کفش های نامناسب شکایت داشتند و تمامی صدماتی که ذکر گردید؛ در پای این افراد نیز وجود داشت.

در نهایت پیشنهاد می گردد که شرکت های سازنده کفش های سنگ نوردی استراتژی های جدیدی در تولیدات خود و  در جهت حفاظت از پای ورزشکاران اخذ نمایند. خاطر نشان می سازد که مربیان سنگ نوردی نیز نقش مهمی در جهت افزایش آگاهی های ورزشکاران دارند.

آسیب های سنگ نوردی

منابع:

  • فصلنامه کوه شماره 77 زمستان 1393 (خداداد مزدائی – دکتر قرایی)
  • سایت کوهنوردان زرتشتی ایران
  • ژورنال جهانی ارتوپدی (اکتبر 2013 – جلد 4)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *